DOWNLOAD GRATIS mijn E-BOOK

‘UITGECOACHT EITJE…’

Ik geef je even geen hand

Ja, ik neem het Coronavirus serieus

“Ik geef je even geen hand”, zei ik gisteren tegen iedereen die ik tegenkwam op een grote netwerkborrel in Arnhem.
“Doe je dat om het Coronavirus? Echt? Serieus?”
“Ja”, zei ik, “ik neem het serieus”.
“Nou… ik ben er helemaal niet mee bezig hoor. Ik heb geen angst.”

Verbaast was ik en ben ik nog steeds. Verward. Wat gebeurde er?
Ik geef even geen handen, zo nam ik me gisteren voor. Toen wist ik nog niet hoe lastig dat zou zijn

Ik volg al een paar weken het Coronavirus. De ontwikkeling van het virus zelf, de verspreiding ervan, de reactie van de wereld erop. En ook de reacties binnen ons eigen land op wat er gebeurt. Ik volg de feiten, probeer oordeel-vrij te kijken. Wat best lastig is, want ieder heeft er een verschillend oordeel over. Hier kan ik een hele blog aan wijden, maar dat doen anderen al.

Wat is zie is dat het virus ook in ons land zich nu snel verspreidt. Het is een griep die we nog niet kennen. Er sterven nog weinig mensen aan deze virus en degenen die sterven zijn vaak al ouder en hebben wellicht al iets anders onder de leden. In strijd met wat we hopen of denken is dat je dit virus meermalen kunt krijgen. Hoe dát uitwerkt weten we nog niet.

Geen angst maar oog voor gezamenlijke zorg

Ben ik bang dat ik ziek word? Nee, dat niet. Ik heb geen angst om het te krijgen. Maar, dat hoeft me toch niet tegen te houden om alert te zijn en voorzorgsmaatregelen te nemen? Zelf mede zorg te dragen dat dit virus binnen de perken blijft? Ik ben nog niet oud, misschien behoor ik niet tot de risicogroep die extra alert moet zijn. Ik ben wel deel van de samenleving! En wat ik hoop is dat we zorg hebben voor elkaar! Echt! Serieus! Want alleen als we die zorg samen delen en ten uitvoer brengen heeft het namelijk effect en kunnen we dit virus misschien een beetje binnen de perken houden.

Pandemie; een uitdagend teamspel om virussen te overwinnen

Toen mijn kinderen iets ouder werden, lees 12-13 jaar, keek ik uit naar een nieuw spel. We speelden spelletjes waarbij winnen belangrijk was. Ik zocht een samenwerkingsspel. Gewoon als tegenhanger en omdat samenwerken een ander beroep doet op de spelers dan het willen winnen. Het werd Pandemie! Een coöperatief bordspel waarbij de spelers lid zijn van een team dat ten strijde trekt tegen vier dodelijke ziektes. We werden in dit spel een team dat over de wereld reist om de vloedgolf van infecties in te dammen en medicijnen te ontwikkelen. We moesten samenwerken om de mensheid te redden. We lachten erom, want we moesten wennen aan het samenwerken om het van dit spel te winnen, dus de virussen te overwinnen. We speelden het spel meerdere malen om door te krijgen dat we de wereld enkel en alleen konden redden wanneer we er allemaal aan meewerkten.

In de bestrijding van deze Coronavirus is een risicogroep afhankelijk van ons gedrag samen. Daarvoor hebben we een gezamenlijke verantwoordelijkheid dat begint bij de zorg voor ons eigen lichaam en welbevinden.

Net op tijd zegt mijn hand Stop!

Ik geef even geen hand, zo nam ik me gisteren voor. Ik doe mijn fiets op slot en loop naar binnen waar ik degene tref die mij uitgenodigde voor dit netwerk. We begroeten elkaar enthousiast. Ze buigt zich naar mij toe om mij een kus te geven en… weg is mijn voornemen! Zomaar opgelost. Sodeju! Even opletten nu, zo spreek ik mezelf toe.

Bij de inschrijftafel begroet de gastvrouw me en steekt haar hand naar me uit. “Ik geef je even geen hand”, zeg ik. Ze kijkt me aan en neemt haar hand terug. Het voelt ongemakkelijk, zowel voor mezelf als voor haar. Een hand geven is zo een gewoonte. Waarbij niet alleen ons brein vindt dat het zo hoort, maar ook ons lichaam iets doet in diezelfde richting. Het lijkt net alsof mijn hand zich eerder naar de ander toe beweegt dan dat mijn brein het stopt. Heel interessant en ook heel irritant. Mijn hand beweegt zich dus naar voren en mijn brein zorgt nèt voortijds dat mijn hand zich naar boven beweegt en een stopteken maakt; “Ik geef je even geen hand, vanwege het Coronavirus.”

Ik heb het nog niet uitgesproken of naast mij staat de voorzitter van dit netwerk. Wat volgt is hetzelfde ritueel. En omdat onze lichamen toch iets willen doen, geven we een soort ellebogenstoot.

Nadat mensen mij verward of ongelovig aankeken volgde regelmatig die avond de reactie: “Ik ben helemaal niet bezig met het Coronavirus.” Ik denk dat op mijn gezicht ongeloof te zien was. Dat zei meer over mij, dan over hen. Want ik geloofde hen. Zij waren echt niet bezig met dit virus. Ik twijfel wel wanneer mensen eraan toevoegen: “Ik heb geen angst”.

Laten we samen ‘de zorg’ dragen

Interessant was het om te observeren hoe het werkt als iemand zich bij een groepje voegt. Hij kende iemand, kuste haar en stelde zich voor aan de anderen in de groep. Ik was een van dat groepje. Hij maakte een rondje en schudde ieder de hand. Zijn rondgang stopte nadat mijn hand omhoog schoot en ik zei dat ik even geen hand geef. De sfeer veranderde plotsklaps. Niet dat ik dat wilde, maar het gebeurde. Deze man ging helemaal ‘los’ en vertelde niet aan mij, maar aan de anderen in de groep wat voor onzin die Corona-hetze is; “Wat een belachelijke vertoning! Ik ben inmiddels bijna 80, maar ben absoluut niet bang hoor!”.

Bijzonder hoe dat korte zinnetje, mijn voornemen, zorg en voorzorg de avond beroerde. Ik ging niet naar het netwerk om een statement te maken, maar om mensen te ontmoeten. Dat lukte wanneer ik in gesprek raakte met mensen die geïnteresseerd waren in mijn verhaal en niet direct op hol sloegen. Een glaasje wijn in mijn hand hielp ook. Ik proostte bij wijze van groet. Op een netwerkborrel dé manier, om zonder handen schudden toch de ander te kunnen ontmoeten. Ik kan het je aanraden dat glaasje. Ik proost graag op ieders gezondheid! Laten we samen daarvoor ‘de zorg’ dragen.

Maria Mazarakis

Levensverhaal in Coaching

Jij hebt de nodige levenservaring en bent al wat gecoacht. Je weet eigenlijk wel wat je te doen hebt en toch kom je niet verder. Je focust je vaak op levensthema’s die niet lopen en kunt daar gemakkelijk in blijven hangen. LEES MEER…

Levensverhaal in Bedrijf

Ieder teamlid heeft zijn eigen levensverhaal en een eigen rugzak gevuld met  ervaringen. Wanneer ieder teamlid bereid is om met de rest van het team te delen wat er in zijn rugzak zit, leer je elkaar en elkaars levensverhaal kennen.  LEES MEER…

Levensverhaal in Familie

Wil jij jouw levensverhaal doorgeven aan jouw kinderen en kleinkinderen? Dan weet jij waarschijnlijk al dat elk persoonlijk levensverhaal niet start met jou, maar is verweven met die van ouders en voorouders. LEES MEER…